Operation Hellfire – Kan het zo ook?

Ik was gisteravond in het Wilmink Theater in Enschede bij de uitvoering van Operation Hellfire van het Nationaal Theater Den Haag. Een aanrader.

Ik heb het als een mooi, relevant en soms wat gewaagd stuk ervaren. Een voormalig Amerikaans president wordt als gast verwelkomd op het feest van het 25-jarig bestaan van het International Criminal Court (ICC) in Den Haag en aldaar gearresteerd op verdenking van misdaden tegen de menselijkheid.

Prachtig en zeer professioneel hoe de cast vanuit bepaalde menstypes zoals pragmatisch, idealistisch of cynisch, opereert. Wij als publiek worden uitgenodigd na te gaan denken over ‘Kan het zo ook?’, wetende dat bij de oprichting van het ICC de Verenigde Staten in 2002 de zogenoemde The Hague Invasion-Act (voluit American Service-Members Protection Act) hebben aangenomen. De VS geeft zichzelf daarin de vrije hand alles te doen wat zij nodig achten om Amerikaanse gedetineerden van het ICC te bevrijden.

Waarmee ik na de voorstelling misschien nog wel het meest bleef zitten, is de vraag hoe de leden van de cast zich na de voorstelling zouden voelen. Zij worden tijdens de voorstelling vol gezien, nemen als collectief applaus in ontvangst en verdwijnen (anoniem) in de coulissen. Is er nog iemand die ze nadien een schouderklopje geeft? Is het ‘gewoon’ werk? Zijn ze trots? Is cultuur in Nederland verworden tot gewoon werk en productief zijn? 

Als ik als amateurzanger met een grote productie op een podium sta, zitten mijn familie, vrienden en kennissen in de zaal en ben ik en zijn zij na de voorstelling trots op de geleverde prestatie. Dat smaakt naar meer!

Ben benieuwd hoe dat in het professionele werkveld gaat. De professionaliteit, de prestatie en hun aandacht voor details verdient, als je het mij vraagt, grote publieke waardering.